Opłata za korzystanie z term była bardzo niska. Okresowo była znoszona przez
cesarza w drodze łaski, aby tym samym zjednać sobie lud rzymski. W zasadzie
termy były dostępne dla wszystkich, choć najczęściej istniał podział, który
ściśle określał godziny kąpieli chorych, kobiet i mężczyzn.
Łaźnie były stałym elementem życia towarzyskiego w miastach rzymskich.
Budowano je głównie z pieniędzy państwowych, jednak często ich budowę zlecały prywatne osobistości.
Termy występowały zarówno przy willach arystokracji i w obozach rzymskich (castra).
Tym samym wyróżniało się
łaźnie publiczne oraz prywatne.

Przy wejściu do term, w westybulu, czyli przedsionku
niejaki casparius przyjmował od wchodzących pieniądze oraz kosztowności do depozytu.
W skład pomieszczeń wchodziły:

- szatnie (apodyterium)
- baseny z zimną wodą (frigidarium)
- mała ogrzewana
sala przygotowującej organizm do zetknięcia z wyższą temperaturą (tepidarium)
- baseny z gorącą wodą (calidarium)
- łaźnie: sucha (laconicum) lub parowa (sudationes)
- sale masażu (oleoterion), w których namaszczano ciała olejkami
- sala do wypoczynku (tepidarium)

Poza tymi
pomieszczeniami, w skład term wchodziły także takie pomieszczenia, jak boiska, sale gimnastyczne (gimnazjony),
stadiony, sale do masażu, sale do nacieranie oliwą i pachnidłami,
eksedry i portyki przeznaczone dla dyskutujących, rozmawiających czy przysłuchujących się recytacjom poetów
i mówców. W termach znajdowały się także biblioteki, pokoje muzyczne, bufety oraz
sale gier w kości. Obiekty rozmieszczone były wśród zieleni. Same pomieszczenia miały bogatą dekorację.
Ściany wykładane były marmurem, zdobione malowidłami, a posadzki pokryte były mozaikami. W pomieszczeniach
ustawiano rzeźby, zieleń i wszelkie elementy wystroju.

W konstrukcji term rzymskich zastosowano system centralnego ogrzewania, nazywany przez Rzymian hypocaustum.
W podziemiach term znajdowało się palenisko, nad którym grzano wodę, a następnie
rozprowadzano ją do pomieszczeń z basenami i sal do wypoczynku rurami. Gorące powietrze wypełniało
pustą przestrzeń pod podłogami i w ścianach.
Termy zaopatrywane były akweduktami w źródlaną wodę.
Łaźnie budowane były zwykle jak najbliżej źródeł termalnych, kiedy jednak nie było to możliwe stosowano
system wcześniej opisany.

Tak termy rzymskie opisuje
Lucius Anneus Seneka w "Listach Lucillusa":

Pierwsze termy powstawały najprawdopodobniej w II wieku p.n.e.
Budowanie ich rozpowszechniło się jednak w I w. p.n.e.
W tym okresie przeobraziły się one w ogromne kompleksy.
Do najsłynniejszych term należą te wzniesione w Rzymie:
- termy Agrypy
- termy Augusta
- termy Tytusa
- termy Domicjana
- termy Karakalli
- termy Dioklecjana
- termy Konstantyna

Łaźnie budowane były nie tylko w Rzymie ale i na terenie całego
imperium np. w Patarze, Paryżu i Hierapolis, Trewirze czy
Aleksandrii.

Materiał opracowany przez: