...poniedziałek - po niedzieli, wtorek - wtóry czyli drugi, środa - środek tygodnia, czwartek - czwarty, piątek - piąty, sobota - pochodzi od żydowskiego szabasu, a niedziela - od „nie działać" jako dzień odpoczynku i modlitwy).

Natomiast włoskie dni tygodnia pochodzą od... nazw planet (za wyjątkiem soboty i niedzieli).

Jak to się stało, że to właśnie nazwy planet zaczęły być stosowane do określania dni tygodnia? Otóż wszystko zaczęło się już w Mezopotamii. Babilońscy astrologowie wierzyli, że na nasze życie ma niezaprzeczalny wpływ siedem ciał niebieskich poruszających się wokół Ziemi: Merkury, Wenus, Mars, Jowisz, Saturn, słońce oraz księżyc (wówczas nie znano Urana, Neptuna i Plutona). Wiara ta została połączona z istniejącym już wtedy siedmiodniowym systemem liczenia dni (7 ciał niebieskich - 7 dni). Ponadto, Babilończycy byli głęboko przekonani, że każde ciało niebieskie kolejno rządzi pierwszą godziną każdego dnia. Dlatego też, nadali dniom odpowiednie nazwy, które jednocześnie były imionami bóstw.

W wyniku podbojów Aleksandra Wielkiego, wierzenia te zaczęły być przyjmowane w krajach śródziemnomorskich, a tym samym system tygodniowy stał się znany w starożytnej Grecji i Rzymie, zyskując coraz większą popularność. W roku 321 n.e. został on oficjalnie uznany przez rzymskiego imperatora Konstantyna Wielkiego.

Oto etymologia włoskich dni tygodnia:

Podsumowując, pięć dni tygodnia w języku włoskim zawdzięcza swoją nazwę ciałom niebieskim, natomiast nazwy dwóch ostatnich dni (sabato e domenica) mają pochodzenie żydowskie oraz chrześcijańskie.