Polska poetka nie zawsze była jednak znana na półwyspie Apenińskim. W 1996 roku przyznano jej nagrodę Nobla w dziedzinie literatury i została nazwana „Mozartem poezji”. Wówczas Szymborska miała 63 lata i była praktycznie nieznana we Włoszech – jej poezje zostały przetłumaczone i opublikowane przez wydawnictwo Vanni Scheiwiller raptem dwa lata wcześniej. Jednocześnie należy pamiętać, że poezja nie należy do najbardziej popularnych gatunków literackich wśród Włochów.

Mimo to, Wisława Szymborska po rozgłosie związanym z nagrodą Nobla szybko zyskała sobie dużą rzeszę włoskich fanów, a tym samym zaczęto tłumaczyć i wydawać jej poezje na większą skalę, głównie przez wydawnictwo Adelphi. W grudniu ubiegłego roku jej wiersze weszły w skład serii poezji współczesnej, wydawanej przez włoski dziennik „Corriere della Sera”. Kolejny tomik Szymborskiej przygotowywał Pietro Marchesani, słynny włoski polonista, który zmarł w listopadzie 2011 roku. Marchesani był tłumaczem Szymborskiej i popularyzatorem jej wierszy we Włoszech.

Po śmierci polskiej noblistki wiele włoskich gazet pisało o niej i jej wierszach. Rzymski dziennik „La Repubblica” podkreślił takie cechy jej poezji jak ogromne poczucie humoru, trzeźwość umysłu, nieufność wobec szkół i grup literackich, częste uciekanie się do niskich tonów. Z kolei turyńska „La Stampa” pisze o harmonii przebijającej z jej utworów.