Sabato , 12 maggio 2007 si terra a Roma una manifestazione di cui forse avrete sentitoparlare. Si tratta del Family day, la giornata della famiglia , indipendente ,s econdo me dalla matrice politica .La data e stata decisa in una riunione dele associazioni cattoliche che ha anche approvato il manifesto .Tra i politici anche l'esponente dicentro -sinistra clemente Mastella , in campo a favore della famiglia. Il raduno sara in piazza San Giovanni (Roma). Si prevedono circa 100 mila persone. L ascelta non e stata condivisa da tutti , la punto che e stata organizzata per la stessa giornata una contro-manifetsazione a cui prenderanno parte membri dello SDI cosi via .
Sicuramente la questione e molto delicata e riguarda le cosiddette "coppie di fatto" e i matrimoni omosessuali ...
Per quel che riguarda le coppie di fatto , sicuramente c'e molto da riflettere . Non e detto che due persone , magari non credenti e non sposate non possano volersi un bene profondo e amarsi piu di altre , normalmente sposate! Per questo io credo che nessuno di noi possa essere in grado di dare un giudizio preciso riguardo queste decisioni .Sicuramente io darei piu spazio e parita di diritti alle coppie non ufficialmente sposate, solo che e evidente ch econtemporaneamente, garantendo tutti i diritti anche a coppie di questo tipo, si cade nel pericolo di obliterare il reale significato del matrimonio. Gia oggigiorno e difficile trovare persone che ancora credano nell'ideale dell'unione coniugale , eterna e indissolubile. E raro davvero . Garantendo gli stessi diritti a tutti , si fa qualcosa di positivo per coloro che davevro si volgiono bene e che magari , o perche gia divorziati non hanno la possibilita di legarsi in maniera alternativa al proprio partner, pero si creano ulteriori dubbi nei giovani del futuro che di questo passo finiranno per convivere e non amare per sempre.Forse la mia e una conclusione troppo romanticista, ma credo che sia ancora possibile trovare l'amore vero , infinito , da consolidare attraverso il vincolo matrimoniale. ne sono testimonianza coppie di anzian irimaste insieme 60 anni o piu .Qual esempio potrebbe essere migliore?
Ok alla parita di diritti per coloro che hanno impedimenti per quel che riguarda il vincolarsi matrimonialmente..per tutti gli altri , giovani coppie ecc. io credo che si tratti solo di indecisione. I giovani non sanno di amare e cosi hanno paura di legarsi ad una sola persona , ufficialmente per sempre. E solo paura . Ma noi possiamo eliminarla riconvertendoci agli antichi valori?
Voi che ne pensate ?
Saluti !!!
Rosa

Rosa napisała o Family Day, które odbyło się w Rzymie. Mniej więcej sama nazwa mówi za siebie z czym ten dzień się wiązał. Ale ja chciałem poruszyć temat rodziny w Italii.

Ostatnio miałem rozmowę z moją przyjaciółką (bedącą ze mną na Erasmusie - która nie chcę się na mówić o wyrażeniu opinii na naszym forum ) na temat różnic w stylu rodziny włoskiej i polskiej. Otóż wytłumaczyła mi, że w Italii nie ma takiego przywiązania do rodziny jak to jest u nas w Polsce. Nie ma we Włoszech szacunku dla rodziny taki jaki jest u nas, do rodziców chociażby. Wezmę za przykład starzejących się rodziców - dzieci przeważnie oddają je pod opiekę innych osób, do domów starców itp. U nas w przeważającej części sami sobie radzimy z naszymi rodzicami jak nie są w stanie samodzielnie żyć, sami pomagamy. Dużo rzadziej oddajemy pod opiekę innych.
Uważam, że u nas w Polsce rodzina ma dużo większe znaczenie niż w Italii.
A Wy jak sądzicie?

_________________
Ex-Erasmus na Università degli Studi di Firenze, Facoltà di Ingegneria Civile. www.Wlochy.edu.pl

Moim zdaniem jest inaczej. Z moich dotychczasowych wizyt w tym kraju wyniosłam zupełnie inny obraz rodziny jaki przedstawiłeś. Faktem jest, że często osoby starsze (rodzice tudzież dziadkowie) są oddawani pod opiekę innych osób, ale w naszym kraju też się tak robi. Może nie tak często jak w Italii. Wynika to min. z sytuacji rodziny, bo nie każdego stać na to, aby wynająć opiekuna aby móc iść do pracy, z tego względu niektórzy członkowie muszą się poświęcić. We Włoszech częściej jest praktykowane oddanie takiej osoby pod opiekę, ale wszyscy mieszkają razem łącznie z opiekunem, co zapewnia im stały kontakt. Jeśli kogoś oddaje się do domu starców - cóż, nie każdy ma warunki do tego aby osoba starsza która poważnie choruje mogła pozostać w domu. Poza tym w takiej placówce jest zapewniona profesjonalna opieka i przede wszystkim czas dla takich osób. Nie każdy z resztą jest w stanie zając się wszystkim na raz i wcale nie jest powiedziane że starsza osoba będzie miała lepsze warunki w domu. Sama obecność bliskich bardzo dużo daje, jednak nie zawsze można poświęcić całej swojej uwagi starszej osobie. Z resztą z tego co zauważyłam opiekunowie i domy opieki są przeznaczone dla osób starszych poważnie chorych a nie dla wszystkich którzy przekroczyli 80. rok życia i powinni trafić pod opiekę specjalistyczną.

Natomiast jeśli chodzi o relacje w rodzinie wydaje mi się, że Włosi są bardziej zżyci niż Polacy, świadczy o tym chociażby fakt, że każdego dnia wszyscy gromadzą się przy stole i wspólnie jedzą. U nas niestety tego nie ma. No czasem w niedziele może się zdarzyć wspólny posiłek wykluczając oczywiście Boże Narodzenie czy inne święta gdzie jest to niemal wpisane w tradycje narodową. Jednak w ciągu tygodnia nie ma czegoś takiego, a ciężko jest porozmawiać o wszystkim raz na rok.

Myślę, że dużo zależy od tego w jakiej rodzinie się wychowuje i z jakimi spotkało się we Włoszech, bo znalazłyby się w obydwu krajach rodziny bardzo zżyte jak i nie utrzymujące dużego kontaktu.